Francis Magalona, Filipino

I first met Francis when I was about four years old. My kuya, an artist, was busy then painting a portrait of Francis Magalona in a one-eighth illustration board at our old kubo. The face was familiar. He’s the man behind the infectious patriotic song Mga Kababayan Ko. And I have watched him on the movie Mama’s Boys with Ogie Alcasid, Michael V., and Anjo Yllana.

I saw Francis as a revolutionary young face that will achieve great heights. He challenged the conventional music style of his age. His music paved way for the unification of the then-opposing sides of Pinoy hip-hop and rock by experimenting on the merging of rap with rock music. After all, music is the language that should unite us, not divide us.

But more importantly, I saw Francis as a young man, whose heart is united with his beloved land. He redefined patriotism. He made it easier for the youth of this generation to appreciate and understand. And he showed us how great a race and nation we are.

Pride. Identity. Meaning. Perhaps, he saw that before we can shout to the world that we love our country, we must first know what it really means to be a Filipino.

I saw Mga Kababayan Ko then as an anthem which promotes Pinoy pride and identity along with the songs Ako’y Isang Pinoy by Florante and Tayo’y mga Pinoy by Heber Bartolome (and later recorded and reinvented by the Man from Manila himself). These three songs, together with our regular Monday school anthem Ako ay Pilipino, were my first inspirations to love my country, to appreciate my Pinoy identity, and to be proud of my ancestry. And this was long before Pinoy Ako by Orange and Lemons.

But he was gone too soon. Had he not died on that fateful Friday noon of March 6, 2009, he may have personally done greater things for our country and to our countrymen.

But as in all war and tragedy, life continues. He may have gone too soon but his spirit, music, and legacy still continue. Thanks to her wife Pia and the rest of the Magalonas, the Francis Magalona Foundation was born.

The Francis Magalona Foundation was established to realize in each Filipino a true sense of Filipino pride, personal integrity and a commitment to positive change through awareness campaigns and personal development and skills building programs. Its tagline, Finding a Meaning in every Filipino, is an invitation to every Filipino to ask themselves the significance of their identities as a Filipino. How is it to be a Filipino? How do I promote my pride and identity to the whole world?

He may have gone at a young age but what is more important is that he had lived his life with meaning. He has influenced a whole generation. He has inspired many with his music. And with that, he is already immortal.

On his 47th Birthday, let us remember The Man from Manila who have inspired many by his great music, who have been a good father to his children, who have been a good husband to his wife, and who have been a modern example of Filipino Patriotism.

You may have gone Francis but your legacy of music and patriotism will remain in our minds and hearts forever.

Maligayang kaarawan at maraming salamat Kiko!

Kickass photo courtesy of scarypet.deviantart.com

Ang Paghanga ko kay Eros Atalia (na Mas Pinainit pa ni Mercedes Cabral)

Nagkakilala kami ni Eros Atalia noong nasa Kolehiyo ako. Yung roommate ko, bumili ng libro na may guwapong manong sa cover. Tapos, tawa na siya ng tawang mag-isa kahit dis-oras na ng gabi at nag-aaral ako ng mga kalokohan nina Nietzsche at Marx. Dahil senior ako sa kanya, wala siyang nagawa kundi ipahiram sa akin ang libro.

Ang pamagat ng libro, Peksman (Mamatay Ka Man) Nagsisinungaling Ako (At iba pang mga Kuwentong Hindi Dapat Paniwalaan).

Tapos sinabi ko noon sa sarili ko, “Sa wakas! May bago na naman akong susubaybayang manunulat. Hindi pa pa-misteryoso at hindi nagtatago ng mukha katulad noong idol ng mga kids”. Bob Ong yata ang pangalan noon. (At para sa kabatiran ng lahat, mas nauna kong minahal sina Nick Joaquin, Cristina Pantoja-Hidalgo at Lualhati Bautista kumapara kay Bob Ong. Hindi mo sila kilala? Weh? Magaling yung mga yun.)

Lumipas ang mga buwan, nagtapos ako sa Kolehiyo. Binalak ko noong seryosohin ang pagsusulat. Pero mahirap na karera iyon. Kaya humingi ako ng tulong kay Eros Atalia. Nag-email ako sa kanya ng mga sample kong blog posts. Sinabi kong isa siya sa mga inspirasyon ko. Mabait naman siya at nag-reply. Titingnan daw niya kung magagamit niya ang mga isinulat ko sa klase niya sa UST.

Hindi ko na alam kung nagamit nga ni Sir Eros ang mga materyales ko. Pero katulad ng sinabi niya sa aking payo, hanggang ngayon ay patuloy pa din akong nagusulat, nangangarap, nag-aasam na isang araw ang mga gawa ko’y mailathala’t maging aklat. At friends pa din kami ni Sir Eros hanggang ngayon.

Sa Facebook.

Isang araw, habang nagliliwaliw ako sa Friends for Sale sa Facebook, nakita kong nagpalit ng profile picture si Sir Eros. At yun yung pangatlo niyang libro na Ligo na U. Lapit na Me.

Dali-dali akong pumunta noon sa pinakamalapit na National Book Store para bumili ng kanyang obra. At muli, hindi na naman nasayang ang pera at panahon ko kay Sir Eros. Hindi niya binigo ang aking expectations katulad ng pagkabigo sa akin ni Kapitan Sino.

Kahit medyo hindi pambata ang laman ng ikatlo niyang libro, suwak pa din sa aking panlasa. Ibang magkuwento si Sir Eros. Tila katabi ko lang sina Intoy at Jenn habang sila’y nagmo-MOMOX. Tila kasama ko sila sa kuwarto ng motel. At tila kasama kong sumuka sa loob ng bus si Intoy. Ay oo nga pala, sumuka din ako dati pero sa loob ng jeep na biyaheng UPLB.

Hindi ko lang alam kung natatandaan pa ako ng mga kasabay ko noon. At kung may nasukahan ako. Pilit ko pa rin iyong ibinabaon sa limot.

Lumipas ang mga panahon, medyo madami na din ang naisulat ko, dumami ang mga tagasubaybay ng blog, may iilang mga masugid na nagbabasa (mga less than 40), at patuloy pa ding nangangarap.

Tapos isang araw, nakita ko sa cellphone ng kapatid ko ang isang poster ng pelikula na ginawa niyang wallpaper. Muntik na akong mapa-somersault sa tuwa (Ay de leche! Hindi pala ako marunong noon). Yung paborito kong libro ni Eros, gagawing pelikula na kasama sa Cinemalaya.

Tapos ang gaganap pang Jenn, yung bago kong crush. Hindi si Julia Montes. Hindi pa siya puwede para sa role na ‘to. Si Mercedes Cabral. Ang sinasabing reyna ng Philippine Indie Films. Siya daw ang Babaeng Coco Martin. Langya sa title!

Tapos kasama pa sina Mel Kimura, Simon Ibarra (Astig! Noli Me Tangere-inspired ang pangalan), Shalala, Beverly Salviejo, Joseph Bitangcol at marami pang iba.

Excited na akong panoorin ‘to. Kaso, ang Cinemalaya, nasa Metro. Kaya good luck na lang sa akin sa pag-iskor ng tiket, pagnakaw ng libreng oras, at diskarte sa pamasahe at biyahe para mapanood ito.

Kung hindi man, sana ay maglabas ng DVD. Yung orig ang bibilhin ko. Pramis. Nagbagong buhay na ako. Hindi ko ito-torrent ‘to.

Maglalabas na ng pelikula base sa libro ni Eros Atalia, pero yung una niyang librong Taguan Pung, hindi ko pa rin mahagilap. Nagpunta na ako noon ng UST pero bigo akong maka-iskor ng kopya. Ikaw? Alam mo ba kung saan ako makakabili noon?

At para sa kabatiran ng lahat, hindi ko naman isinusumpa si Bob Ong. Mahabang panahon din ang pinagsamahan namin. Sa katunayan nga, naging manunulat at direktor ako noong isinadula namin sa entablado ang libro niyangMcArthur. Ang punto ko lamang, mga kids, hindi lang siya ang Pilipinong may panulat. Maghalungkat kayo sa mga aklatan at bookstore para sa ilan pa nating mga kababayang may bayag sa pagsulat.

At inaanyayahan ko kayong manood mamayang gabi ng Brigada sa GMA News TV channel 11, ika-8 ng gabi. Meron silang feature para sa mga Pinoy na manunulat. Kasama sina Eros at Bob.

Masuwerte ang mga (naging) estudyante ni Sir Eros sa UST dahil meron silangfirst-hand experience sa taong hinahangaan ko. Pero para sa akin, sa pamamagitan ng kanyang mga libro, para na ring naging estudyante niya ako.

At yun naman ang technique para magtagumpay sa buhay - ang maging estudyante, ang maging tagahanga, ang maging tagasunod at hindi ang pagsasabing “ganap at kumpleto na ako” dahil ika nga, learning is a lifelong process. Nuks. Cliche na cliche!

Sana ay makita ko na sina Intoy at Jenn sa pinilakang tabing. At si Mercedes Cabral.

Mabuhay ang obrang malaya! Mabuhay ang sining nating mga Pinoy. Padayon!